دوستانی که از اولین روز‌های این وبلاگ تاکنون کم و بیش دنبالش می‌کردند ( که فکر می‌کنم دو سه نفر بیشتر نباشند) خاطرشان هست بخشی را به نام «حرفِ عکس». به دلایلی «حرفِ عکس» پیگیری نشد یا بهتر است بگویم که حذف شد، چون حتی در پستی نوشتم که دیگر کار آن بخش تمام است. با این حال قصد دارم دوباره آن را احیاء کنم، البته این بار بیشتر موضوعات سینمایی خواهد بود.

قرار نیست این بخش یادی از فیلم‌های محرک نوستالژی‌ها باشد. در واقع اصل ماجرا معرفی، مرور و یادآوری نکاتی ست که شاید از قلم افتاده باشند. یکی از اصول در این بخش‌، رعایت ایجاز است.

برای این که دقیقاً نمی‌توان چارچوب این بخش را شفاف بیان کرد، توجه شما را به اولین حرف عکس *جدید* جلب می‌کنم.

حرف عکس – ردیف اول

دیوید همینگز و ونسا ردگریو در یک نمای پر معنا از آگراندیسمان (1966) ساخته‌ی آنتونیونی. تجربه‌ی ماندگار‌ ِ‌ روایت در یک فضای اگزیستانسیالیستی آن هم درست در هنگامه‌ی افول نئولیبرالیسم ایتالیا.

این فیلم به همراه پرسونا ی برگمن تکانه‌ی بزرگی به سینمای روشنفکری اروپا در سال 1966 وارد کردند.