محصول ايران / 1387

نويسنده و کارگردان : مسعود ده نمكي
بازيگران: اكبر عبدي، امين حيايي و جواد رضويان ، محمدرضا شريفي‌نيا، حسام نواب صفوي ، ارژنگ اميرفضلي، سيدجواد هاشمي، مهران رجبي، شيلا خداداد، نگار فروزنده، نيوشا ضيغمي، مهراوه شريفي‌نيا، شهره لرستاني، مينا جعفرزاده، ليلا بلوكات، نرگس محمدي، قاسم زارع، سپند اميرسليماني، رامين پرچمي، بيوك ميرزايي، ميرطاهر مظلومي، منوچهر آذر، اميريل ارجمند، سيروس كهوري نژاد، ابوالفضل همراه، شاهرخ نورمحمدي، جلال پيشواييان، احمد ايراندوست

تهيه كننده: حبيب الله كاسه‌ساز

ارزيابي

خطر لوث‌شدن: هشدار! آنچه در زير مي‌آيد ممکن است قصه فيلم يا پايان ماجرا را لو دهد!

” اخراجي ها 2 ” يک منظور مشخص و سر راست دارد ؛ تقويت وحدت ملي در برابر دشمن واحد . اين مهم حتي در انتخاب بازيگران فيلم نيز تأثير گذاشته است . يک نگاهي به بازيگران فيلم بيندازيد ، آن ها از طيف هاي گوناگون انتخاب شده اند تا به پر رنگ شدن مفهوم “تقويت وحدت ملي” بيشتر کمک کند .

البته در بستر اين مضمون فيلم نگاهي به دسته بندي جامعه در زمان جنگ دارد اعم از رزمندگان داوطلب جبهه ها ، سرمايه داران بي درد ، مقدس نمايان عافيت طلب ، جوانان بي عار خياباني ( اخراجي ها ) ، کساني که در اسارت هم پايمردي کردند و کساني که بريدند ، کساني که به مردم پشت کردند و با دشمن دست دوستي دادند و …

ولي صرف اين که فيلم تلاش در نشان دادن اين مضامين با ارزش دارد ، باعث نخواهد شد که آن را يک “فيلم خوب” بناميم . چون اساسا زبان شعارزده آن زبان سينما نيست ، يا شايد به عبارت ديگر زبان سينمايي آن ضعف جدي دارد .

” اخراجي ها 2 ” به نحو چشمگيري نسبت به شماره اول اخراجي ها افت كرده است .منطق داستان ديگر كاملا فداي فضاي غير قابل باور كميك شده است، فيلم سرشار است از كاراكتر هاي نچسب – مثل افسر عراقي ( بيوك ميرزايي ) ، همسر مردم دوست و خوش قلب هواپيما ربا ( مهراوه شريفي نيا ) و … – كه در قالب فيلم بد جوري توي ذوق مي زنند . جواد رضويان نيز با تكرار نقش يك لوده تمام عيار مدت هاست كاري به جز بالا بردن فروش فيلم ها ندارد . تاسف آور آن كه اثري از همان چند سكانس تاثير گذار ” اخراجي ها 1 ” در قسمت جديد فيلم نيست . كمدي اخراجي ها نظر به موقعيت ندارد و تقريبا تمام جنس شوخي ها ، شفاهي ست ، كه البته بسياري از آن ها تكراري و گاها شوخي هاي رايج مردم در سال هاي اخير است .

اصلي ترين نكته مثبت فيلم در مقابل شماره قبلي حذف شوخي هاي بي پروا و تا حدودي بي ادبانه – كه چند مورد آن را در ” اخراجي ها 1 “ شاهد بوديم - است .

اندکي خارج از فيلم

” اخراجي ها 1 ” اولين ساخته ي بلند مسعود ده نمکي از طرف هيئت داوران بيست و ششمين جشنواره فيلم فجر (1386) به هيچ وجه اقبالي نديد ، ولي در روي ديگر سکه، هم سيمرغ فيلم منتخب تماشاچي ها را برد و هم در اکران تمام رکوردها را شکست . جمع اين وقايع باعث گرديد تا ده نمکي آگاهانه يا نا آگاهانه در شماره بعدي اخراجي ها بيشتر به سمت فتح گيشه ها گام بردارد . پيش بيني ها نيز حاکي از آن است که ” اخراجي ها 2 ” رکورد سلف هم نام خود را نيز تکان خواهد داد .

شايد فيلمساز محترم عقيده داشته باشد که اين نقطه قوت اوست که اين قدر مخاطب را جذب سينماي خود کرده است و آن را به پاي موفقيت فيلم هايش بگذارد . البته شکي نيست که نفس تماشاگر مقدس است ولي …

بايد نظر ايشان را به ساير فيلم هاي پر فروش تاريخ سينماي ايران جلب كرد . آيا قرار گرفتن نام فيلم هايتان در كنار نام هايي مانند”توفيق اجباري” ، “آتش بس” ، “چارچنگولي” و … – براي شمايي كه دغدغه فرهنگي داريد و قصد بيان نگفته هايي را براي جامعه داريد - افتخار محسوب مي شود ؟! اين ها كمدي هايي حداكثر متوسط بودند و البته اين فيلم نيز – با ارفاق - چيزي بيش از يك كمدي متوسط هجو گرا نيست.

پايان گل درشت ، خيلي گل درشت !

فيلم پس از طي روندي كه سرشار از ضعف ساختاري و محتوايي است در نهايت به سكانس بازديد مسافران هواپيماي ربوده شده از اردوگاه اسرا ختم مي شود .اتفاقي كه مصادف با برنامه تبليغاتي براي بعثي هاست . ارتباط مثلا (!) اشك آلود شخصيت ها با خانواده شان و پس از آن اجراي سرود “مرز پر گهر ” با همكاري گروه كر مهمانداران هواپيما (!) آن قدر نا اميد كننده است كه مي توان گفت فيلمساز با اين پايان باليوودي – هاليوودي تير خلاص را به فيلمش شليك كرده است و طرفدارانش را نيز خلع سلاح !

ده نمكي در جايي گفته است : ” اخراجي ها 2 هجو دشمن است . ” ولي من با ديدن فيلم استنباط ديگري داشتم …